เรื่องราวของฉันและคุณ มันจบลง

ตั้งแต่วันนั้น วันที่คุณตัดสัมพันธ์

หากแต่ฉัน ยังเก็บเรื่องราวของคุณมาเป็นเรื่องราวของฉันอยู่อีกนาน

จนวันนึง 

ฉันก็สามารถเดินออกจากวังวนความคิดถึงของฉันได้

.

ไม่จ่อมจมอยู่กับมัน

.

.

เราเหมือนจะเป็นเพื่อนกันได้

เราคุยกันทางช่องแสงได้ออกรสดี

ฉันเข้าใจว่าฉันคงหายดี

.

ฉันเองผ่านพ้นไป

จนวันนึง

ฉันก็ได้พบกับคนอีกคนที่เข้ามาในชีวิต

เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจฉัน

.

แต่ก็ต้องยอมรับ ว่าไม่ว่าอย่างไร

ฉันก็คงไม่รักเขาได้เท่าคุณ

.

มันเหมือนเป็นอีกรูปแบบ

ไม่เร่งร้อน ไม่หวานฉ่ำ

แต่มันทำให้ฉันอิ่มในหัวใจ

แบบนี้กระมัง

.

.

แบบที่คุณเจอ?

.

เช่นเคย

ฉันชวนคุณคุยหน้าจอแสง

.

"ขอที่อยู่หน่อย จะส่งการ์ดไปให้"

"กล้าเนอะ"

"อุ่ย"

"ไว้อีกห้าปี ฉันจะขอที่อยู่คุณบ้าง"

"อาฮะ"

.

ฉันจะแสดงความยินดีในงานของคุณได้

เช่นนั้นหรือ?

.

ทั้งๆที่ฉันไม่รู้อะไรที่แน่นอนระหว่างฉันกับคนของฉันเลย

แต่ก็ค่อนข้างมั่นใจว่า  ถ้าร่วมชีวิตไปกับเขา

ฉันจะมีความสุขกว่าอยู่กับคุณ

แต่ฉันก็ตัดคุณออกไปจากสมองไม่ไ้ด้

.

ฉันแพ้ 

ฉันขี้อิจฉา

.

ฉันก็เป็นแค่คนที่เคยรักคุณ

.

.

ทำไมฉันต้องมาเศร้าเรื่องคุณ

อีกแล้วคะ?

.

.

 

 

ข้ามฟ้ามาร้องไห้ - เจี๊ยบ.mp3 - เจี๊ยบ

.

ฉันหลั่งน้ำตาในใจไปแล้ว

.

.

ขอโทษคนข้างกายฉัน

ฉันรักคุณค่ะ

.

ในที่สุดความรู้สึกที่คั่งค้างก็ได้รับการปลดปล่อยเสียที

มันก็ผ่านมาแล้วสองปีกว่าๆ

แต่เรื่องราวค้างใจกันเมื่อคราวแยกจาก ก็ยังคงเป็นเช่นนั้น

จนกระทั่งมีเหตุที่ทำให้ฉันต้องพูดคุยกับคุณผ่านทางช่องแสงนี้

.

คำพูดขอโทษ ถูกกล่าวออกมาจากคุณ และฉัน

แม้ว่าคุณจะดูขี้เหนียวคำนั้นเอามากๆก็ตามที

ฉันจะให้อภัยคุณ

คุณก็เช่นกัน

.

.

คำขอโทษของฉันในคราวนี้ ฉันได้อธิษฐานไว้ในใจ

ฉันเชื่อเรื่องกรรม

หวังว่าการขอโทษในคราวนี้จะทำให้ฉันไม่ต้องชดใช้กรรมกับคุณอีก

คุณเองก็เช่นกันคงไม่ต้องเจอะเจอ เพื่อที่จะใช้กรรมอะไรกับฉันอีก

.

อย่าได้เจอกันอีกเลยนะคะ

.

ฉันไม่เคยลืมคุณ ไม่ว่าจะในแง่ดี หรือ ร้าย

หวังว่าคุณก็เช่นกัน

ไม่เคยลืมฉันใช่ไหม

ไม่ว่าจะจำในแง่ไหนก็ตาม

ขอบคุณที่นึกถึงกัน

.

.

.

.

ฉันเป็นเจ้าหญิงที่เฝ้ารอคอยวันเวลาที่จะมีเจ้าชายมาช่วยอยู่นาน

บนหอคอยสูงชัน

กว่าจะรู้ตัวว่าขึ้นมาสูงเพียงใด

มันก็น่ากลัวจนไม่กล้าลงไปเอง

.

.

ที่สุดแล้ว ฉันก็พบว่า ไม่มีเจ้าชายองค์ไหนจะช่วยฉันได้หรอก

บางที บนหอคอยมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก

แต่ฉันก็ต้องไปรับรู้สิ่งอื่นๆที่อยู่อีกซีกโลกเสียบ้าง

.

ฉันกระโดดลงมาเองนั่นแหละ

มันง่ายกว่าที่คิดไว้มาก

อากาศรายรอบตัวต่างโอบอุ้มฉันไว้

เสียงร่างกายยามแหวกอากาศดุจเสียงดนตรี ที่บรรเลงเพลงอวยพร

ฉันลงสู่พื้นดินอย่างนิ่มนวล ไร้ร่องรอยบาดเจ็บใดใด

.

.

บางที อีกซีกโลกหนึ่งอาจจะมีหอคอยรอให้ฉันขึ้นไปอีก

แต่ฉันไม่กลัวหรอก

เพราะฉันมั่นใจว่า ฉันจะกลับลงสู่พื้นดินได้อย่างปลอดภัยอีกครั้ง

ด้วยตัวของฉันเอง

.

.

.

.

ไม่รักแต่คิดถึง

.

.

. 

.

แด่คนเคยรัก

.

.

ลาก่อน

.

ตั้งแต่เลิกคบกันไป สุขสบายดีหรือไรไม่รู้

วันนี้วันเกิดคุณ

มีความสุขแล้วกันนะ

.

.

.

ยังจำคุณ

เสียงลมหายใจ

มือ

จังหวะการเดิน

น้ำเสียง

จังหวะการพูด

กลิ่นที่ติดอยู่ที่เสื้อ

แววตา

.

.

ทุกอย่างเป็นอดีต

แค่เพียงคิดถึงคุณ  ในวันเกิดของคุณ

.

.

ยังจำแววตาครั้งสุดท้ายที่คุณมองมาได้ดี

มันไม่มีแล้ว คำว่า เรา

.

ไม่เคยลืมคุณจริงๆ

.

แด่คนเคยรัก