ในที่สุดความรู้สึกที่คั่งค้างก็ได้รับการปลดปล่อยเสียที

มันก็ผ่านมาแล้วสองปีกว่าๆ

แต่เรื่องราวค้างใจกันเมื่อคราวแยกจาก ก็ยังคงเป็นเช่นนั้น

จนกระทั่งมีเหตุที่ทำให้ฉันต้องพูดคุยกับคุณผ่านทางช่องแสงนี้

.

คำพูดขอโทษ ถูกกล่าวออกมาจากคุณ และฉัน

แม้ว่าคุณจะดูขี้เหนียวคำนั้นเอามากๆก็ตามที

ฉันจะให้อภัยคุณ

คุณก็เช่นกัน

.

.

คำขอโทษของฉันในคราวนี้ ฉันได้อธิษฐานไว้ในใจ

ฉันเชื่อเรื่องกรรม

หวังว่าการขอโทษในคราวนี้จะทำให้ฉันไม่ต้องชดใช้กรรมกับคุณอีก

คุณเองก็เช่นกันคงไม่ต้องเจอะเจอ เพื่อที่จะใช้กรรมอะไรกับฉันอีก

.

อย่าได้เจอกันอีกเลยนะคะ

.

ฉันไม่เคยลืมคุณ ไม่ว่าจะในแง่ดี หรือ ร้าย

หวังว่าคุณก็เช่นกัน

ไม่เคยลืมฉันใช่ไหม

ไม่ว่าจะจำในแง่ไหนก็ตาม

ขอบคุณที่นึกถึงกัน

.

.

.

.

ฉันเป็นเจ้าหญิงที่เฝ้ารอคอยวันเวลาที่จะมีเจ้าชายมาช่วยอยู่นาน

บนหอคอยสูงชัน

กว่าจะรู้ตัวว่าขึ้นมาสูงเพียงใด

มันก็น่ากลัวจนไม่กล้าลงไปเอง

.

.

ที่สุดแล้ว ฉันก็พบว่า ไม่มีเจ้าชายองค์ไหนจะช่วยฉันได้หรอก

บางที บนหอคอยมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก

แต่ฉันก็ต้องไปรับรู้สิ่งอื่นๆที่อยู่อีกซีกโลกเสียบ้าง

.

ฉันกระโดดลงมาเองนั่นแหละ

มันง่ายกว่าที่คิดไว้มาก

อากาศรายรอบตัวต่างโอบอุ้มฉันไว้

เสียงร่างกายยามแหวกอากาศดุจเสียงดนตรี ที่บรรเลงเพลงอวยพร

ฉันลงสู่พื้นดินอย่างนิ่มนวล ไร้ร่องรอยบาดเจ็บใดใด

.

.

บางที อีกซีกโลกหนึ่งอาจจะมีหอคอยรอให้ฉันขึ้นไปอีก

แต่ฉันไม่กลัวหรอก

เพราะฉันมั่นใจว่า ฉันจะกลับลงสู่พื้นดินได้อย่างปลอดภัยอีกครั้ง

ด้วยตัวของฉันเอง

.

.

.

.

ไม่รักแต่คิดถึง

.

.

. 

.

แด่คนเคยรัก

.

.

ลาก่อน

.

ตั้งแต่เลิกคบกันไป สุขสบายดีหรือไรไม่รู้

วันนี้วันเกิดคุณ

มีความสุขแล้วกันนะ

.

.

.

ยังจำคุณ

เสียงลมหายใจ

มือ

จังหวะการเดิน

น้ำเสียง

จังหวะการพูด

กลิ่นที่ติดอยู่ที่เสื้อ

แววตา

.

.

ทุกอย่างเป็นอดีต

แค่เพียงคิดถึงคุณ  ในวันเกิดของคุณ

.

.

ยังจำแววตาครั้งสุดท้ายที่คุณมองมาได้ดี

มันไม่มีแล้ว คำว่า เรา

.

ไม่เคยลืมคุณจริงๆ

.

แด่คนเคยรัก

เธอมารับฉันที่คณะหลังจากฉันเรียนวิชาที่โหดที่สุดของภาควิชา

นั่นทำให้ฉันเดินเหม่อๆ เพราะเหนื่อยเหลือเกิน

.

แต่หัวใจกลับพองโต

.

เธอขับรถวนในลานจอด ชั้นแล้ว ชั้นเล่า

ได้ที่จอดเสียทีหนึ่ง

.

เราลงจากรถด้วยอาการเก้ๆ กังๆ

.

จากวันนั้น วันที่เธอตอบว่าคิดเช่นเดียวกับฉัน

เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

.

เธอคิดอย่างไรกับฉันแน่?

.

.

เธอยื่นมามา  เหมือนจะรอให้ฉันเข้าไปหา

ฉันเดินผ่านมือเธอไป เดินข้างๆเธอ

.

เธอ ทำหน้างงๆ เดินตัวเกร็ง จนฉันสังเกตุเห็นได้

แต่ฉันเอง  ก็เกร็งไม่แพ้เธอ

.

.

ฉันเห็นบันไดลานจอดรถอยู่ข้างหน้า

เป็นบันไดที่เดินขึ้นได้ทีละคน

.

เธอก้าวขึ้นไป ช้าๆ

ฉันเดินตามเธอขึ้นไป

.

มือของเธอเอื้อมมาจูงมือฉันไว้

.

แล้วก้าวขึ้นบันไดไปพร้อมกัน

.

แม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาไม่กี่ชั้น

แต่ก็รู้สึกได้ว่า  

เหงื่อออกจนมือลื่น

หน้าแดงๆ ชาๆ

หัวใจเต้นแรง

เดินตัวเกร็ง

.

ประดักประเดิดเป็นที่สุด

.

แต่ก็อุ่นดีนะ

.

มือของเธอใหญ่ และแข็งเรง

ฉันจะฝากหัวใจของฉันไว้ในมือเธอ จะได้ไหมนะ

.

.

.

.

เธอยังจำมันได้ไหม

.

.

.

ในบางที ฉันต้องใช้ความหวานในอดีต มาเยียวยา ความขื่น ในปัจจุบัน

.

แด่คนเคยรัก