ปกติ ฉันรู้นะ
เธออ่ะ เกลียดฝน
แต่มันต้องมีบางวันแหล่ะนะ
ที่เธอจะชอบฝนขึ้นมาบ้าง


entry นี้ น่ารักมาก ๆ
อ่านแล้ว ยังเขินแทนเจ้าของบล็อคเลย

ฮิ้ววววววววววววววววว

อืม มีความหลังเกี่ยวกับเรื่องร่มอยู่เรื่องหนึ่ง

เป็นเรื่องสมัยรักลูกหมาของฉัน
เขาเป็นคนแบบ อืม หน้าตาพอใช้ อ่ะ ดี ก็ว่าได้
ยังนึกว่ามาชอบอะไรกับยายหน้าบึ้งหนอ

หรือเพราะฉันมีร่มสีชมพูที่เค้าชอบมาเบียด
พอเพื่อนแซวว่าคนมีร่มมีตั้งหลายคน ทำไมเจาะจงแต่ร่มของเรา

"ก็ร่มจูนสีชมพู"

เหตุผลข้างคูๆเนอะ แล้วเพื่อนอีกคนก็มาบอกว่าคนนี้หน่ะชอบเรา
เพื่อนล้อทุกวัน จากที่พอเห็นหน้าเค้าแล้วเรากวักมือเรียกให้มากกางร่มด้วยกัน
ก็เริ่มก้มหน้างุดๆ กางร่มจากไปคนเดียว

ทั้งๆที่ คิดถึงคนที่เดินเข้ามาในร่มแล้วบอกว่า
...กางร่มไปด้วยกันนะ

แล้ววันหนึ่งเราก็คิดได้ว่า มันแย่เนอะ ที่ไม่มีใครมาอาสาถือร่มให้
..แล้วเดินไปด้วยกัน (ด้วยความเขิน เราเหยียบแอ่งน้ำถุงเท้าเปียกทุกวัน)

เราเลยเอาร่มคันใหม่สีชมพู คันใหญ่สุดๆมาจากที่บ้าน
เดินกางร่มมาอย่างสง่าผ่าเผยจากรถพ่อ
เห็น"คนนั้น" ติดฝนอยู่ที่เดิม มองเราตาปรอยๆ

กลั้นหายใจแล้วหยุดทัก

"ฝนตก ไปกับเราก็ได้นะ"

"ร่มใหม่เหรอ"

"อืม วันก่อนมันคันเล็ก กลัวเธอเปียก"

ฮิ้ววว รักแรก แรกรัก

น่ารักมากมายจ๊ะ

อิอิ...อยากมีร่มที่เปลี่ยนเป็นสีชมพูมั่งอ่ะจ๊ะ กิ๊วววว

ช่วยด้วย มองอะไรก็เป็นสีชมพูไปหมด...ฮิ้วววววววววววว

ภาวนา เมื่อฝนโปรยหยดสุดท้าย ฉันเพียงขอให้เธอ อย่าจากไปจะได้ไหม๊
ฉัน อยากขอให้ลม ช่วยพัดมาอีกหน่อย
ให้ฝนโปรยอีกหน่อย เพราะว่าฉัน อยากให้เธอยื่นเคียงข้างกัน อีกหน่อย รอฝนให้นาน อีกสักนิด ให้ฉันที่ยื่นอยู่ตรงนี้ เป็นคนที่โชคดีอีกสักนิด




ใครมีความทรงจำกับลมที่แสนดีก็ควรจะเก็บมันไว้นานๆนะครับ