เธอมารับฉันที่คณะหลังจากฉันเรียนวิชาที่โหดที่สุดของภาควิชา

นั่นทำให้ฉันเดินเหม่อๆ เพราะเหนื่อยเหลือเกิน

.

แต่หัวใจกลับพองโต

.

เธอขับรถวนในลานจอด ชั้นแล้ว ชั้นเล่า

ได้ที่จอดเสียทีหนึ่ง

.

เราลงจากรถด้วยอาการเก้ๆ กังๆ

.

จากวันนั้น วันที่เธอตอบว่าคิดเช่นเดียวกับฉัน

เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

.

เธอคิดอย่างไรกับฉันแน่?

.

.

เธอยื่นมามา  เหมือนจะรอให้ฉันเข้าไปหา

ฉันเดินผ่านมือเธอไป เดินข้างๆเธอ

.

เธอ ทำหน้างงๆ เดินตัวเกร็ง จนฉันสังเกตุเห็นได้

แต่ฉันเอง  ก็เกร็งไม่แพ้เธอ

.

.

ฉันเห็นบันไดลานจอดรถอยู่ข้างหน้า

เป็นบันไดที่เดินขึ้นได้ทีละคน

.

เธอก้าวขึ้นไป ช้าๆ

ฉันเดินตามเธอขึ้นไป

.

มือของเธอเอื้อมมาจูงมือฉันไว้

.

แล้วก้าวขึ้นบันไดไปพร้อมกัน

.

แม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาไม่กี่ชั้น

แต่ก็รู้สึกได้ว่า  

เหงื่อออกจนมือลื่น

หน้าแดงๆ ชาๆ

หัวใจเต้นแรง

เดินตัวเกร็ง

.

ประดักประเดิดเป็นที่สุด

.

แต่ก็อุ่นดีนะ

.

มือของเธอใหญ่ และแข็งเรง

ฉันจะฝากหัวใจของฉันไว้ในมือเธอ จะได้ไหมนะ

.

.

.

.

เธอยังจำมันได้ไหม

.

.

.

ในบางที ฉันต้องใช้ความหวานในอดีต มาเยียวยา ความขื่น ในปัจจุบัน

.

แด่คนเคยรัก